Υπάρχει τουλάχιστον ένας καλός λόγος για τον οποίο τα πληρώματα των μαχητικών βομβαρδιστικών Sukhoi της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας έχουν αλλάξει την τακτική τους στην Ουκρανία - και τώρα ρίχνουν δορυφορικά καθοδηγούμενες βόμβες ολίσθησης σε προκαθορισμένους ουκρανικούς στόχους από απόσταση έως και 20 μιλίων.
Από: capital.gr - Forbes
Η κύρια εναλλακτική λύση -πετώντας χαμηλά και κοντά στη γραμμή του μετώπου για να ρίξουν βόμβες ακριβείας- στην καλύτερη περίπτωση είναι αναποτελεσματική. Στη χειρότερη, σκοτώνει Ρώσους πιλότους. Ειδικά αν πρέπει να εντοπίσουν οι ίδιοι τους στόχους τους.
Αυτό συμβαίνει επειδή οι πιλότοι των υποηχητικών επιθετικών αεροσκαφών Su-25 της Ρωσίας χρησιμοποιούν ασταθείς κάμερες SOLT-25, ενσωματωμένες στη μύτη των αεροσκαφών, για να εντοπίζουν και να καθορίζουν στόχους για πυρομαχικά ακριβείας. Εν τω μεταξύ, τα πληρώματα των υπερηχητικών Su-30 και Su-35 πρέπει να κοιτάζουν μέσα από τους ασταθείς αισθητήρες των ίδιων των πυρομαχικών.
"Ακόμα και τα ρωσικά αεροσκάφη που εξειδικεύονται σε επίγειες επιθέσεις πρέπει να πετούν προς μια περιοχή-στόχο, ενώ προσπαθούν να εντοπίσουν, να ταυτοποιήσουν και στη συνέχεια να ορίσουν και να ρίξουν σε ουκρανικές θέσεις ή οχήματα, χρησιμοποιώντας αισθητήρες με περιορισμένη απόδοση σε κακοκαιρία, κακή σταθεροποίηση και περιορισμένη ανάλυση και δυνατότητες ζουμ", εξηγεί ο Justin Bronk σε μια νέα έκθεση του CNA think tank που εδρεύει στη Βιρτζίνια.
Υπάρχει ένας πολύ συγκεκριμένος τρόπος για ένα ταχέως κινούμενο πολεμικό αεροσκάφος να χρησιμοποιήσει μια κατευθυνόμενη βόμβα ακριβείας εναντίον ενός αναδυόμενου στόχου. Το πλήρωμα ανεβαίνει στα 10.000 πόδια ή ψηλότερα και χρησιμοποιεί έναν θάλαμο στόχευσης κάτω από την "κοιλιά" του αεροσκάφους με μια σταθεροποιημένη, υψηλής ανάλυσης, κάμερα ημέρας-νύχτας για να εντοπίσει τον στόχο και είτε να υπολογίσει τις συντεταγμένες του (για ένα πυρομαχικό καθοδηγούμενο μέσω δορυφόρου) είτε να το στοχεύσει με λέιζερ (για ένα πυρομαχικό καθοδηγούμενο μέσω λέιζερ).
Αυτό όμως απαιτεί ένα θάλαμο στόχευσης. Και ενώ οι αμερικανικές και συμμαχικές δυνάμεις εδώ και δεκαετίες έχουν εξοπλίσει σχεδόν όλα τα μαχητικά τους με κάψουλες αισθητήρων, οι ρωσικές δυνάμεις περιέργως δεν το έχουν κάνει.
"Παρά την παραγωγή αρκετών πρωτοτύπων για πιθανούς πελάτες στο εξωτερικό, η [ρωσική πολεμική αεροπορία] δεν τους έχει αγοράσει για τους δικούς της στόλους γρήγορων αεροσκαφών και έτσι στερείται αυτής της κρίσιμης ικανότητας", εξήγησε ο Bronk.
Ταυτόχρονα, η διαρκής απειλή της ουκρανικής αεράμυνας για τα ρωσικά αεροσκάφη έχει αναγκάσει τους Ρώσους να πετούν χαμηλά και γρήγορα, προκειμένου να έχουν οποιαδήποτε πιθανότητα να επιβιώσουν. "Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνεται σημαντικά η χρονική πίεση και ο φόρτος εργασίας στο πιλοτήριο", έγραψε ο Bronk.
Οι συνέπεια, στο μεγαλύτερο μέρος του 14μηνου ευρύτερου πολέμου της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, ήταν οι απότομες απώλειες ρωσικών αεροσκαφών. Η ρωσική πολεμική αεροπορία και το ναυτικό έχουν χάσει όχι λιγότερα από 71 μαχητικά και επιθετικά αεροσκάφη.
Και οι ρωσικές χερσαίες δυνάμεις δεν έχουν πολύ έγκαιρη και στενή αεροπορική υποστήριξη. "Οι περιορισμοί της [πολεμικής αεροπορίας] εξηγούν σε μεγάλο βαθμό γιατί τα σχετικά άπειρα πληρώματά της έχουν αντιμετωπίσει προβλήματα", έγραψε ο Bronk.
Η πρόσφατη στροφή σε βομβαρδισμούς μέσου βεληνεκούς διατηρεί τα πληρώματα των Sukhoi εκτός εμβέλειας όλων των ουκρανικών συστημάτων αεράμυνας, εκτός από τα ισχυρότερα. Αλλά οι βομβαρδισμοί από απόσταση 20 μιλίων ή μακρύτερα λειτουργούν μόνο κατά στόχων που έχουν προαποφασιστεί. Δορυφόροι, μη επανδρωμένα αεροσκάφη ή παρατηρητές εντοπίζουν τους στόχους και μεταδίδουν τις συντεταγμένες τους στους πιλότους επίθεσης πριν οι πιλότοι απογειωθούν.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι βομβαρδισμοί με βόμβες ολίσθησης δεν είναι πολύ αποτελεσματικοί εναντίον νέων και κινούμενων στόχων. Όσο αργή μπορεί να είναι η δυτική συλλογή πληροφοριών, τόσο πιο αργά κινούνται οι ρωσικές πληροφορίες. Μπορεί να χρειαστούν μέρες για να σχεδιάσουν οι Ρώσοι μια επιχείρηση βομβαρδισμού με αεροπλάνο. Εάν οι Ουκρανοί μπορούν να μετακινήσουν τις δυνάμεις τους πριν απογειωθούν τα Sukhoi, τα αεροσκάφη μπορεί να καταλήξουν να βομβαρδίζουν ... τίποτα.
Η κύρια εναλλακτική λύση -πετώντας χαμηλά και κοντά στη γραμμή του μετώπου για να ρίξουν βόμβες ακριβείας- στην καλύτερη περίπτωση είναι αναποτελεσματική. Στη χειρότερη, σκοτώνει Ρώσους πιλότους. Ειδικά αν πρέπει να εντοπίσουν οι ίδιοι τους στόχους τους.
Αυτό συμβαίνει επειδή οι πιλότοι των υποηχητικών επιθετικών αεροσκαφών Su-25 της Ρωσίας χρησιμοποιούν ασταθείς κάμερες SOLT-25, ενσωματωμένες στη μύτη των αεροσκαφών, για να εντοπίζουν και να καθορίζουν στόχους για πυρομαχικά ακριβείας. Εν τω μεταξύ, τα πληρώματα των υπερηχητικών Su-30 και Su-35 πρέπει να κοιτάζουν μέσα από τους ασταθείς αισθητήρες των ίδιων των πυρομαχικών.
"Ακόμα και τα ρωσικά αεροσκάφη που εξειδικεύονται σε επίγειες επιθέσεις πρέπει να πετούν προς μια περιοχή-στόχο, ενώ προσπαθούν να εντοπίσουν, να ταυτοποιήσουν και στη συνέχεια να ορίσουν και να ρίξουν σε ουκρανικές θέσεις ή οχήματα, χρησιμοποιώντας αισθητήρες με περιορισμένη απόδοση σε κακοκαιρία, κακή σταθεροποίηση και περιορισμένη ανάλυση και δυνατότητες ζουμ", εξηγεί ο Justin Bronk σε μια νέα έκθεση του CNA think tank που εδρεύει στη Βιρτζίνια.
Υπάρχει ένας πολύ συγκεκριμένος τρόπος για ένα ταχέως κινούμενο πολεμικό αεροσκάφος να χρησιμοποιήσει μια κατευθυνόμενη βόμβα ακριβείας εναντίον ενός αναδυόμενου στόχου. Το πλήρωμα ανεβαίνει στα 10.000 πόδια ή ψηλότερα και χρησιμοποιεί έναν θάλαμο στόχευσης κάτω από την "κοιλιά" του αεροσκάφους με μια σταθεροποιημένη, υψηλής ανάλυσης, κάμερα ημέρας-νύχτας για να εντοπίσει τον στόχο και είτε να υπολογίσει τις συντεταγμένες του (για ένα πυρομαχικό καθοδηγούμενο μέσω δορυφόρου) είτε να το στοχεύσει με λέιζερ (για ένα πυρομαχικό καθοδηγούμενο μέσω λέιζερ).
Αυτό όμως απαιτεί ένα θάλαμο στόχευσης. Και ενώ οι αμερικανικές και συμμαχικές δυνάμεις εδώ και δεκαετίες έχουν εξοπλίσει σχεδόν όλα τα μαχητικά τους με κάψουλες αισθητήρων, οι ρωσικές δυνάμεις περιέργως δεν το έχουν κάνει.
"Παρά την παραγωγή αρκετών πρωτοτύπων για πιθανούς πελάτες στο εξωτερικό, η [ρωσική πολεμική αεροπορία] δεν τους έχει αγοράσει για τους δικούς της στόλους γρήγορων αεροσκαφών και έτσι στερείται αυτής της κρίσιμης ικανότητας", εξήγησε ο Bronk.
Ταυτόχρονα, η διαρκής απειλή της ουκρανικής αεράμυνας για τα ρωσικά αεροσκάφη έχει αναγκάσει τους Ρώσους να πετούν χαμηλά και γρήγορα, προκειμένου να έχουν οποιαδήποτε πιθανότητα να επιβιώσουν. "Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνεται σημαντικά η χρονική πίεση και ο φόρτος εργασίας στο πιλοτήριο", έγραψε ο Bronk.
Οι συνέπεια, στο μεγαλύτερο μέρος του 14μηνου ευρύτερου πολέμου της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, ήταν οι απότομες απώλειες ρωσικών αεροσκαφών. Η ρωσική πολεμική αεροπορία και το ναυτικό έχουν χάσει όχι λιγότερα από 71 μαχητικά και επιθετικά αεροσκάφη.
Και οι ρωσικές χερσαίες δυνάμεις δεν έχουν πολύ έγκαιρη και στενή αεροπορική υποστήριξη. "Οι περιορισμοί της [πολεμικής αεροπορίας] εξηγούν σε μεγάλο βαθμό γιατί τα σχετικά άπειρα πληρώματά της έχουν αντιμετωπίσει προβλήματα", έγραψε ο Bronk.
Η πρόσφατη στροφή σε βομβαρδισμούς μέσου βεληνεκούς διατηρεί τα πληρώματα των Sukhoi εκτός εμβέλειας όλων των ουκρανικών συστημάτων αεράμυνας, εκτός από τα ισχυρότερα. Αλλά οι βομβαρδισμοί από απόσταση 20 μιλίων ή μακρύτερα λειτουργούν μόνο κατά στόχων που έχουν προαποφασιστεί. Δορυφόροι, μη επανδρωμένα αεροσκάφη ή παρατηρητές εντοπίζουν τους στόχους και μεταδίδουν τις συντεταγμένες τους στους πιλότους επίθεσης πριν οι πιλότοι απογειωθούν.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι βομβαρδισμοί με βόμβες ολίσθησης δεν είναι πολύ αποτελεσματικοί εναντίον νέων και κινούμενων στόχων. Όσο αργή μπορεί να είναι η δυτική συλλογή πληροφοριών, τόσο πιο αργά κινούνται οι ρωσικές πληροφορίες. Μπορεί να χρειαστούν μέρες για να σχεδιάσουν οι Ρώσοι μια επιχείρηση βομβαρδισμού με αεροπλάνο. Εάν οι Ουκρανοί μπορούν να μετακινήσουν τις δυνάμεις τους πριν απογειωθούν τα Sukhoi, τα αεροσκάφη μπορεί να καταλήξουν να βομβαρδίζουν ... τίποτα.